இயேசுவோடு உரையாடல்: இவன் காரியம் என்ன?

எழுதியவர்: எரிக்கா சேமோர்

ஒப்பீடு என்பது மகிழ்ச்சியைப் போக்கக்கூடிய ஒன்று. ஆயினும், பல நேரங்களில், மற்றவர்களின் வாழ்க்கை நமது மனம், இருதயம் மற்றும் வாழ்க்கையில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்த நாம் அனுமதிக்கிறோம். விசுவாசமுள்ள மக்களிடையே, ஆத்துமாக்கள் மீதும் கிறிஸ்துவில் உள்ள நமது சகோதர சகோதரிகள் மீதும் அக்கறை கொள்வது பொதுவானது; அது அவ்வாறே இருக்கவும் வேண்டும். ஆனால், சில சமயங்களில் நாம் "அக்கறை" என்ற போர்வையில் ஒப்பீட்டை மறைத்துவிடுகிறோம்.

யோவான் 21-ஆம் அதிகாரத்தில், இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு, அவர் கலிலேயக் கடலோரத்தில் தம் சீடர்களுக்குத் தோன்றினார். சிலுவையில் அவர் மரிப்பதற்கு முன்பு மூன்று முறை தம்மை மறுதலித்த பேதுருவிடம் இயேசு பேசுகிறார்; மேலும், அவர் தம்மை நேசிக்கிறாரா என்று மூன்று முறை கேட்கிறார். ஒவ்வொரு முறையும் இயேசு பேதுருவிடம் தம்மை நேசிக்கிறாரா என்று கேட்கும்போது, ​​அவர் தம் அன்பை உறுதிப்படுத்துகிறார். மேலும், "என் ஆடுகளை மேய்க்கும்படி" இயேசு அவருக்கு அறிவுறுத்துகிறார்; இது, ஆடுகளை வழிநடத்துவதில் பேதுருவின் பங்கைக் குறிக்கிறது.

ஆரம்பகாலத் திருச்சபையைப் பராமரித்தபோது, ​​அதே உரையாடலில், பேதுரு தேவனை மகிமைப்படுத்தவிருந்த மரணத்தை இயேசு குறிப்பிடுகிறார். இருப்பினும், பேதுருவின் கவனம் யோவான் பக்கம் திரும்புகிறது, மேலும் 21-ஆம் வசனத்தில், பேதுரு இயேசுவிடம், "இவன் காரியம் என்ன?" என்று கேட்க, இயேசுவோ பேதுருவிடம், "அது உனக்கு என்ன?" என்று கேட்கிறார். பேதுரு யோவானை பற்றி சிந்திக்காமல், தனது சொந்தக் கீழ்ப்படிதலிலும் இரட்சிப்பிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறது.

நம் வாழ்வில் இது போன்ற செயல்களை நாம் எத்தனை முறை செய்திருக்கிறோம்? ஒருவேளை நீங்கள் என்னைப் போலவே இருக்கலாம்; பிள்ளைகளை வளர்க்கும் உங்கள் திருமணமான நண்பர்கள் குழுவில், நீங்கள் மட்டும் தனியாக இருக்கலாம். நீங்கள் தொடர்ந்து உங்களை அவர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, நீங்கள் மிகவும் ஆவலுடன் வேண்டிக்கொள்ளும் கணவனுக்காகவும் குடும்பத்திற்காகவும் ஏன் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது என்று கடவுளிடம் கேட்டுக்கொண்டிருப்பீர்கள். நம்முடைய கீழ்ப்படிதலையோ அல்லது கீழ்ப்படியாமையையோ பற்றி சிந்திக்கும்போது, ​​மற்றவர்களின் கீழ்ப்படிதலையோ அல்லது கீழ்ப்படியாமையையோ நாம் எவ்வளவு அடிக்கடி கேள்வி கேட்டு ஒப்பிடுகிறோம்? இதைப் படிக்கும் வாசகர்கள் இப்படி நினைப்பார்கள் என நான் கற்பனை செய்கிறேன். தாய்மார்கள் தங்கள் குழந்தைகளிடம் இதை பலமுறை எதிர்கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு குழந்தையிடம் 'தயவுசெய்து உன் அறையைச் சுத்தம் செய்' என்று கேட்பது, 'ஆனால் தன் அறையைச் சுத்தம் செய்யாத [உடன்பிறப்பைப்] பற்றி என்ன?' என்பது போன்ற கேள்விகளாக மாறுகிறது.

இன்றைய சமுதாயத்தில், நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களுடன் நம் வாழ்க்கையை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதை மிகவும் எளிதாக்கும் கவனச்சிதறல்களாலும் சோதனைகளாலும் நாம் சூழப்பட்டுள்ளோம். சமூக ஊடகங்களும் நமது Pinterest உலகமும் கிறிஸ்துவிடமிருந்து நமது கவனத்தைத் திசை திருப்பும் ஒரு போர்க்களமாக இருக்கக்கூடும். 'மற்றவர்களைப் போல வாழ வேண்டும்' என்பதில் நாம் மிகவும் கவனம் செலுத்துவதால், பொறாமை, பெருமை, புறம்பேசுதல் மற்றும் இன்னும் பல எதிர்மறையான நடத்தைகளின் அபாயகரமான பகுதிக்குள் நுழைகிறோம். மிகவும் முக்கியமானவர் மீது நமது கவனத்தை வைத்திருக்க, கடவுளிடமிருந்து வரும் தெளிவான வழிகாட்டுதலை நாம் தவறவிடுகிறோம். பெரும்பாலும், இந்தத் தருணங்களில், கடவுளிடம் ஜெபிப்பதற்கும், பொறுமையையும் ஞானத்தையும் கேட்பதற்குமான வாய்ப்பை நாம் தவறவிடுகிறோம். நாம் பெற்ற நன்மைகளுக்காக  தேவனைப் துதிக்கவும், நம் கண்முன்னே இருக்கும் ஆசீர்வாதங்களுக்கு நன்றி செலுத்தவும் வேண்டும். குடும்பம் மற்றும் பிள்ளைகள் என்ற பொறுப்பு இல்லாமல் திருமணமாகாமல் இருக்கும் நம்மில் சிலர், மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்வதற்கான குறிப்பிட்ட வாய்ப்புகளை இழக்கிறோம். மேலும், திருமணமானவர்கள் மற்றும் பிள்ளைகளைக் கொண்டவர்கள், நம் பிள்ளைகளுக்கு எப்படிச் சேவை செய்ய வேண்டும் என்று கற்றுக் கொடுப்பதற்கும், வேதாகம ஞானம் மற்றும் போதனைகளுடன் அவர்களின் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிப்பதற்கும் உள்ள வாய்ப்பை இழக்கிறோம். நமது சேவைகள் ஒரே மாதிரியாக இருக்காது; அவற்றை ஒப்பிடுவது பயனற்றது. நமக்கு என்ன செய்ய வாய்ப்பு இருக்கிறதோ, அதில் நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டும், பின்னர் அதைச் செய்ய வேண்டும்.

ஒப்பீட்டின் ஆபத்துகளுக்கு ஏராளமான உதாரணங்களை நாம் வேதத்தில் காணலாம்.

ஆதியாகமம் 4-ஆம் அதிகாரத்தில், காயீன் மற்றும் அவனுடைய சகோதரன் ஆபேலின் சம்பவத்தை நாம் வாசிக்கிறோம். ஆபேல் தேவனிடமிருந்து பெற்ற கிருபையைக் கண்டு காயீன் மிகுந்த பொறாமை கொள்கிறான், அது அவனைத் தன் சகோதரனைக் கொலை செய்யத் தூண்டுகிறது. நாம் இதைத் தெளிவாகக் காணலாம். ஒப்பீட்டின் அழிவுகரமான தன்மை மற்றும் தேவன் காயீனை எச்சரிக்கும்போது இயேசுவின் "இவன் காரியம் என்ன?" என்ற கேள்வியின் முக்கியத்துவம்: " கர்த்தர் காயினை நோக்கி உனக்கு ஏன் எரிச்சல் உண்டாயிற்று? உன் முகநாடி ஏன் வேறுபட்டது? நீ நன்மை செய்தால், மேன்மை இல்லையோ? நீ நன்மை செய்யாதிருந்தால், பாவம் வாசற்படியில் படுத்திருக்கும். அவன் ஆசை உன்னைப் பற்றியிருக்கும். நீ அவனை ஆண்டுகொள்ளுவாய் என்றார் " (ஆதியாகமம் 4:6-7). தன் சகோதரனின் முன்மாதிரியிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு அடுத்த முறை சிறப்பாகச் செயல்பட காயீனுக்கு அத்தகைய வாய்ப்பு இருந்தது, ஆனால் அதற்குப் பதிலாக, அவன் ஆபேலின் உயிரைப் பறித்தான்.

ஒப்பீடு நம்மை எவ்வாறு ஒரு அழிவுப் பாதைக்கு இட்டுச் செல்லும் என்பதற்கு சவுல் மற்றும் தாவீதின் சம்பவம் ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். 1 சாமுவேல் 18:7-ல், தாவீது கோலியாத்தைத் கொன்ற பிறகு, அந்த ஸ்திரீகள் ஆடிப்பாடுகையில் சவுல் கொன்றது ஆயிரம், தாவீது கொன்றது பதினாயிரம் என்று முறைமுறையாக பாடினார்கள்". இது சவுலைப் பொறாமையின் சுழலுக்குள் தள்ளி, அவரைக் கொல்லும் இடைவிடாத துரத்தலுக்கு உள்ளாக்கியது.

தாவீது, இறுதியில் சவுலின் மரணத்திற்கு வழிவகுத்தார். தாவீதின் திறமைக்கு நன்றி செலுத்துவதற்கும், அவரது வெற்றியில் இஸ்ரவேலுடன் சேர்ந்து மகிழ்வதற்கும் கிடைத்த ஒரு வாய்ப்பைத் தவறவிட்டதற்கான உதாரணத்தை இங்கே நாம் காண்கிறோம்.

இறுதியாக, லூக்கா 15-ஆம் அதிகாரத்தில், கெட்ட குமாரன் உவமையைக் காண்கிறோம். காணாமல் போன மகன் திரும்பி வந்ததற்காகத் தன் தந்தையுடன் சேர்ந்து மகிழ்வதற்குப் பதிலாக, கெட்ட குமாரனின் சகோதரன் மனக்கசப்புற்று, தன் தந்தை நியாயமற்ற முறையில் நடந்துகொள்வதாக உணர்கிறான். 29-ஆம் வசனத்தில், அவன் தகப்பனுக்கு பிரதியுத்திரமாக: 

இதோ, இத்தனை வருஷகாலமாய் நான் உமக்கு ஊழியம் செய்து, ஒருக்காலும் உம்முடைய கற்பனையை மீறாதிருந்தும், என் சிநேகிதரோடே நான் சந்தோஷமாயிருக்கும்படி நீர் ஒருக்காலும் எனக்கு ஒரு ஆட்டுக்குட்டியையாவது கொடுக்கவில்லை.

வேசிகளிடத்தில் உம்முடைய ஆஸ்தியை அழித்துப்போட்ட உம்முடைய குமாரனாகிய இவன் வந்தவுடனே கொழுத்த கன்றை இவனுக்காக அடிப்பித்தீரே என்றான். (லூக்கா 15:29-30) அவனுடைய தந்தை 31-ஆம் வசனத்தில், அதற்கு தகப்பன்: மகனே, நீ எப்போதும் என்னோடிருக்கிறாய், எனக்குள்ளதெல்லாம் உன்னுடையதாயிருக்கிறது. 

உன் சகோதரனாகிய இவனோ மரித்தான், திரும்பவும் உயிர்தான், காணாமல் போனான் திரும்பவும் காணப்பட்டான். ஆனபடியினாலே நாம் சந்தோஷப்பட்டு மகிழ்ச்சியாயிருக்க வேண்டுமே என்று சொன்னான். நம்முடைய சொந்த வாழ்க்கையில் இந்தக் சம்பவத்தை நாம் சிந்தித்துப் பார்த்தால், நாம் அந்தச் சகோதரனாக இருந்திருக்கிறோமா? கர்த்தரிடம் திரும்பிய கிறிஸ்துவுக்குள் இருக்கும் ஒரு சகோதரனிடமோ அல்லது சகோதரியிடமோ நாம் கசப்பையோ கோபத்தையோ காட்டியிருக்கிறோமா? தங்கள் கடந்தகாலப் பாவத்திலிருந்து விலகிய ஒருவரிடம் நாம் இரக்கம் காட்டத் தவறியிருக்கிறோமா? தவறுகளைக் கடந்து பார்க்கவும், அவர்களுடைய கீழ்ப்படிதலுடன் மகிழவும் நாம் மறந்துவிட்டோமா?இவை சில உதாரணங்கள் மட்டுமே. நாம் யாக்கோபு மற்றும் ஏசா, லேயாள் மற்றும் ராகேல், மரியா மற்றும் மார்த்தாள், யோசேப்பின் சகோதரர்கள் போன்ற பலரைப் பற்றி விவாதிக்கலாம். இந்த உதாரணங்கள் அனைத்திலிருந்தும் நாம் காண்பது போல, ஒப்பீடு என்பது மிகவும் பொதுவான மற்றும் ஆபத்தான ஒரு பாதையாகும்.

ஒப்பிடுவதைத் தவிர்ப்பதோடு நெருங்கிய தொடர்புடைய மற்றொரு கொள்கை, நம் சொந்தக் காரியங்களில் கவனம் செலுத்த வேண்டும் என்ற நினைவூட்டலாகும். தவறாக எண்ண வேண்டாம்; ஒரு சகோதரனோ சகோதரியோ பாவம் செய்யும்போது தலையிட வேண்டிய நேரங்கள் உண்டு, ஆனால் அது எப்போது நிகழ வேண்டும் என்பதை அறிந்துகொள்ள நாம் வேதாகம அறிவையும் ஞானத்தையும் பயன்படுத்த வேண்டும். விசுவாசிகளுக்குள் சமாதானத்தைப் பேணுவது அவசியம் என்று வேதாகமம் நமக்கு போதிக்கிறது.

1 தெசலோனிக்கேயர் 4:11-12-ஐப் பார்க்கும்போது, ​​பவுல் தெசலோனிக்கேயருக்கு, “ புறம்பேயிருக்கிறவர்களை பற்றி யோக்கியமாய் நடந்து, ஒன்றிலும் உங்களுக்கு குறைவில்லாதிருக்கும்படிக்கு,

 நாங்கள் உங்களுக்கு கட்டளையிட்டபடியே, அமைதலுள்ளவர்களாயிருக்கும்படி நாடவும், உங்கள் சொந்த அலுவல்களை பார்க்கவும், உங்கள் சொந்த கைகளினாலே வேலைசெய்யவும் வேண்டுமென்று உங்களுக்கு புத்தி சொல்லுகிறோம்.  

நீதிமொழிகள் 26:17-ல், மற்றவர்களின் வாழ்க்கையில் தலையிடுவதால் ஏற்படும் ஆபத்துகளை இந்த நீதிமொழி விளக்குகிறது: " வழியே போகையில் தனக்கடாத வழக்கில் தலையிடுகிறவன் நாயைக் காதைப் பிடித்திழுக்கிறவனை போல் இருக்கிறான் ." நமக்குச் சம்பந்தமில்லாத விஷயங்களில் நாம் தலையிடும்போது, ​​தேவையற்ற சண்டையையும் தீங்கையும் ஏற்படுத்தும் அபாயத்தை நாம் எதிர்கொள்கிறோம்.

ரோமர் 14:4-ல், பவுல் தனது சொந்த நம்பிக்கைகள் சார்ந்த விஷயங்களில் மற்றவர்களை நியாயந்தீர்ப்பதைக் குறித்துப் பேசுகையில், " மற்றொருவனுடைய வேலைக்காரனை குற்றவாளியாக தீர்க்கிறதற்கு நீ யார்? அவன் நின்றாலும் விழுந்தாலும் அவனுடைய எஜமானுக்கே அவன் உத்தரவாதி. அவன் நிலைநிறுத்தப்படுவான், தேவன் அவனை நிலைநிறுத்த வல்லவராய் இருக்கிறாரே " என்று கூறுகிறார். நமது சொந்த செயல்களுக்கும் முடிவுகளுக்கும் நாம் தேவனிடம் பொறுப்புள்ளவர்கள் என்பதை இது நினைவூட்டுகிறது.

சமூக ஊடகங்களும் இடைவிடாத தொடர்புகளும் ஒப்பீட்டையும் பொறாமையையும் தூண்டும் உலகில், 'இவன் காரியம் என்ன?' என்ற கேள்வி முன்னெப்போதையும் விட மிகவும் பொருத்தமானதாக இருக்கிறது. நமது இரட்சிப்பில் கவனம் செலுத்த நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. மேலும் அவருடன் நடங்கள். அப்படியானால், யோவான் 21-ல் பேதுருவிடம் இயேசு கேட்ட கேள்வியை இன்றைய நம் வாழ்வில் எவ்வாறு பயன்படுத்துவது? இதோ சில நடைமுறைப் பயன்பாடுகள்:

முதலாவதாக, கிறிஸ்துவுடனான நமது சொந்த பயணத்தில் நாம் கவனம் செலுத்தலாம். இயேசு பேதுருவிடம் தம்மைப் பின்பற்றுமாறு அறிவுறுத்தியது போலவே, நமது கவனமும் நமது சொந்த விசுவாசத்திலும் அவருடனான நமது பயணத்திலும் இருக்க வேண்டும். நம் அனைவருக்கும் பெலன்களும், நாம் ஊழியம் செய்யக்கூடிய வழிகளும் உள்ளன; நம்மை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிடுவது, நமது முழுத் திறனையும் வெளிப்படுத்துவதிலிருந்து நம்மை திசைதிருப்புவதற்கே வழிவகுக்கும். அடுத்து, நாம் மற்றவர்களின் வெற்றிகளைக் கொண்டாட வேண்டும். பிறருடைய வாழ்க்கையைக் கண்டு பொறாமைப்படுவதற்கோ அல்லது நம்மை அச்சுறுத்துவதாக உணர்வதற்கோ பதிலாக, நாம் அவர்களுடைய வெற்றிகளையும் சாதனைகளையும் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டாட வேண்டும். இது வாழ்வதற்கும், கடவுள் தம் படைப்புகளுக்கு வழங்கும் நன்மைகளுக்காக அவரைப் புகழ்வதற்கும் மிகவும் மகிழ்ச்சியான வழியாகும்.

மனநிறைவைக் கடைப்பிடிப்பது நமது வாழ்க்கைக்கு ஒரு சிறந்த பழக்கமாகும். மற்றவர்களுடன் ஒப்பிடுவதைத் தவிர்ப்பதற்கு மனநிறைவு ஒரு சக்திவாய்ந்த வழியாகும். நமக்குக் கிடைத்த ஆசீர்வாதங்களுக்கு நாம் நன்றியுள்ளவர்களாக இருந்து, ஆண்டவர் மீது நம்பிக்கை வைக்கும்போது, ​​நமது வாழ்வில் அமைதியையும் மனநிறைவையும் காண முடியும்.

இறுதியாக, நாம் வரம்புகளை மதிக்கலாம். நம் வேலையை மட்டும் பார்ப்பது என்பது வரம்புகளை மதிப்பதும், தேவையற்ற விஷயங்களில் தலையிடாமல் இருப்பதும் ஆகும். இது நல்லுறவுகளைப் பேணவும், தேவையற்ற மோதல்களைத் தவிர்க்கவும் நமக்கு உதவுகிறது.

இந்த நடைமுறைகளை நாம் கடைப்பிடிக்கும்போது, ​​மனநிறைவு, மரியாதை மற்றும் கடவுளுடனான நமது பயணத்தில் ஆழமான நோக்க உணர்வை வளர்த்துக் கொள்ள முடியும். யோவான் 10:10-ல், இயேசு கூறுகிறார், " திருடன் திருடவும் கொல்லவும் அழிக்கவும் வருகிறானேயன்றி வேறொன்றுக்கும் வரான். நானோ அவர்களுக்கு ஜீவன் உண்டாயிருக்கவும்  அது பரிபூரணப்படவும் வந்தேன்." நாம் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். அதுமாத்திரமல்ல, நாம் பரலோக நம்பிக்கையை அடையக்கூடியவர்களாக இருக்கிறோம். ஆகவே நமக்கு கிடைக்கும் வாய்ப்புகளை ஆசிர்வாதங்களாய் மாற்றுவோம். நாம் தேவனோடு வாழவில்லை என்றால் நாம் ஆசிர்வாதங்களை இழந்துவிடுவோம்.