Kapayapaan sa Gitna ng Tunggalian at Pagkakanulo

Ang buhay ay inilalarawan ang lahat ng uri ng pakikipaghamon na gumagambala sa ating kahinahunan at kapayapaan. Sa taong ito ng 2026, ay tinalakay na natin ang pagsalakay ng walang- katiyakan at hindi inaasahang mga pangyayari, pagkawala, at dagliang pagbabago, mga kamalian, at mga panghihinayang — at kung paano natin nalampasan ang labis na pag-aalala sa mga pagsubok sa ating buhay. Ang pagpapanatili ng kapayapaan, kahinahunan, at kagalakan sa daigdig, habang tayo ay mga nakatalang hukbo sa digmaan laban sa kapangyarihan ng kadiliman, ay nangangailangan ng ating buong pag-iisip, lubos na pagtatalaga at pagpupunyagi. Tayo ay patuloy na humaharap sa mga alitan maging ito ay nagbubuhat sa mga pilosopiya at panuntunan ng daigdig, sa ating iglesya at pamilya, o alitan sa ating sariling mga puso at isipan. Ang pagkakanulo ay makikita sa ibat-ibang paraan; mula sa mga taong tumalikod sa atin sa panahong kailangan natin sila, mula sa mga taong lumisan sa atin - naghahanap ng ibang pakikipag-ugnayan na higit na maka- pagbibigay ng tulong sa kanila, mula sa mga nagsisinungaling sa atin (o sa ibang nagsisinungaling laban sa atin) o nagbabahagi ng mga bagay na ipinagkatiwala sa kanila, ilan lamang ito sa marami.

Si Bailey, sa kanyang lathalain sa buwang ito, ay tinalakay kung paano si David at Jose ay natagpuan ang kapayapaan sa mga panahon ng alitan at pagkakanulo. Nais kong simulan ang mga lathalain sa buwang ito una sa pagsasa-alang-alang sa Panginoon sa Kanyang pinakamataas at dalisay na halimbawa ng pagpapanatili ng kapayapaan sa Kanyang buong buhay na tinukoy sa malubhang alitan, poot, at pagkakanulo. Ang atingpinakamataas na halimbawa, at ang İSA na nais nating tularan, ay hindi naranasan ang kapayapaan dahil ang Kanyang kapaligiran ay payapa, kundi ang Kanyang pansariling angkla ay nakatali sa Kanyang Ama. Ito ang kapayapaan na iniwan Niya sa atin: “Huwag kayong mabagabag, at huwag kayong matakot, dahil iniwan Ko sa inyo ang kapayapaan. Ang Aking kapayapaan ang ibinibigay Ko sa inyo. Hindi ito katulad ng kapayapaang ibinibigay ng mundo” ((Juan 14: 27).

Ang pagpupunyagi na gawin ang kalooban ng Ama ang naging lakas ni Jesus sa Kanyang paglisan sa bayan ng Nazareth at nagtungo sa Jordan upang italaga ang sarili sa paglilingkod sa darating na tatlong taon ng Kanyang buhay. Malimit kong isipin kung ano ang alam ni Jesus sa Kanyang pagtungo sa Jordan, nauunawaan Niya na Siya’y hindi na tatanggaping muli sa Galilea. Ang Kanyang pakikipag-ugnayan sa mga minahal Niya nang lubos noong Siya ay bata pa, ang mga naging guro Niya, ang mga nagtanggol at nangalaga sa Kanya para sa Kanyang kapakanan, ang mga nakipaglaro sa Kanya, kasama Niya sa pagkain, mga nakasama Niya, ay hindi maniniwala sa Kanyang tunay na katauhan. Tunay, walang alitan o pagkakanulo sa aking buhay na maghahambing sa mga pagtuligsa, alitan, at pagkakanulo na naranasan ni Jesus.

Ang maikling lathalain na ito ay hindi ko maisusulat ang lahat ng mga pagtuligsa at paghamak na naranasan ni Jesus mula sa mga pinuno ng bansa - ang mga naninirahan at naging masagana sa Jerusalem, at sa paligid ng Judea. Ako ay magbibigay lamang ng pansin sa maliit na nayon ng Nazareth upang maunawaan ang nangingibabaw na karanasan ng paglilingkod ni Jesus.

Nabasa natin ang pagbabalik ni Jesus sa Nazareth mula sa Jerusalem sa ika-4 na kabanata ng Ebanghelyo ni Lucas. Nagpakita si Jesus sa mga pinuno; Nilinis Niya ang templo sa unang pagkakataon, nakipagtalakayan kay Nicodemus, at nagpabagong-loob sa isang bayan sa Samaria. Mababasa natinsa Lucas 4:16, “Umuwi si Jesus sa Nazareth, sa bayang kinalakihan Niya. At katulad ng nakaugalian Niya, pumunta Siya sa sambahan ng mga Judio sa Araw ng Pamamahinga. Tumayo Siya upang bumaaa ng Kasulatan.” Sa patuloy ng ating pagbabasa, nakita natin na si Jesus ay binasa ang talata mula sa aklat ni Isaias na nagsasaad tungkol sa Kanyang sarili.

“Pagkatapos, ibinilot ni Jesus ang Kasulatan at isinauli sa tagapag-ingat nito. Umupo Siya para magsimulang mangaral. Nakatingin sa Kanya ang lahat ng naroon. Sinabi ni Jesus sa kanila, ‘Ang bahaging ito ng Kasulatan ay natupad na sa araw na ito habang nakikinig kayo.’ Pınuri Siya ng lahat at humanga sa napakaganda niyang pananalita. Sinabi niya, ‘Hindi ba anak lamang Siya ni Jose?’” (Lucas 4: 20-22)

Sinabi ni Alfred Edersheim sa talatang ito, “Tunay nga, ito ay maka-langit na karunungan - ang Espiritu ng Panginoon ay sumasa Kanya”, at nagbigay kay Jesus ng pagpili sa talata ng Kanyang unang pangangaral. Ito ang nagbigay ng pangunahing paksa sa Kanyang buong pangangaral sa Galilea. Walang salita na ang karaniwang inaasahan ng mga Judio ay may kaugnayan sa pagpapahayag ng kaligtasan; walang salita na nagbibigay ng pag-asa, o paimbabaw na papuri sa kapalaluan ng mga Judio.Tunay, ito ang talakayan na hindi maka-Judio para sa isang hinirang na Judio noong panahong iyon, na nagbukas ng Kanyang pangangaral.

Naiisip ko lang ang inaasahan noong araw na iyon - ang mapakinggan si Jesus na gumawa ng maraming mga himala sa presensya ng maraming tao. Samantalang ito ang pinaka- magandang panahon ng buong linggo, si Jesus ay bumalik, at pinagbasa ng Kasulatan. Si Jesus, ang anak ni Jose, na marahil ay iisipin ng ibang tao na Siya ay propeta o isang natatanging guro, ay binigyan ng karangalan na magbasa at magpaliwanag sa napiling paksa.

Nguni’t ang Kanyang presensya at ang Kanyang liwanag, kabilang na ang Kanyang hamak na kapanganakan at pagpapalaki ang nagbigay ng galit sa mga kababayan Niya. Ang Mabuting Balita ay hindi sapat kung ito ay nagbuhat sa anak ng isang karpintero. Hindi ito sapat kung wala itong marangyang palabas o pakitang-gilas ng daigdig o kinaugalian ng mga tao.  Ang pagkakanulo, pagtanggi, at pagsasalungatan ay maaaring mag-iwan ng sakit sa puso ni Jesus. Dahil, ang mga taong ito sa Kanyang bayan na lubha Niyang minahal. Ang mga pakikipag- ugnayang ito, sa pangkaraniwang pangyayari, ay mananatili sa buong buhay ng kagalakan, kapighatian, mga nakamit na karangalan, at mga pangyayari. Iniisip ba natin na si Jesus ay naiiba? Ang mga nakikinig sa Kanya ay ang Kanyang pamilya, Kanyang mga kaibigan, Kanyang mga tao.

Binasa Niya ang mga salita na naglalarawan ng Mesiyas na hindi maka-mundong pinuno, nguni’t isang alagad sa mga may karamdaman at mahihina, sa mga nahihirapan - isang Guro sa mga napabayaan, isang Tagapagligtas at Tagapag-aliw sa mga api. At ang talata ay ang tugon sa mali, makamundong haka- haka ng Kanyang mga tagapakinig na kung ano ang Mesiyas at kung ano ang gagawin Niya. At ngayon, ipinakilala Niya ang Kanyang sarili at ang dahilan ng kanilang pagtanggi sa Kanya - Hindi Siya ang kailangan nila, hindi Siya mabuti, hindi Siya kagalang-galang, hindi Siya kaakit-akit, hindi Siya sapat.

Ang sumusunod na talata ay sinasabi ang mga pulutong ng mga taong nakapaligid sa Kanya. Ang mga guro sa Kanyang bayan ay kinamumuhian Siya, ang Kanyang mga salita, ang Kanyang mga himala, at ang Kanyang layunin. Nakaharap Niya ang buong pagtanggi ng mga taong lubos Niyang minahal. Ang karanasang ito ang nag larawan ng susunod na tatlong taon. Dahil Siya man ay nabuhay sa daigdig na pinamamahalaan ng kadiliman, kasinungalingan, pagdadamot, kahinaan, at hindi pagkakaunawaan.Si Jesus ay nabuhay ng may tunay na pagkaunawa ng isang wasak na daigdig, na hindi nagbigay sa Kanya ng damdaming wasak nang dumating ang alitan. Binalaan Niya ang Kanyang mga alagad na ang buhay na may pananalig ay hindi ligtas sa matinding pagsubok: “Sinasabi Ko sa inyo ang mga bagay na ito para magkaroon kayo ng kapayapaan sa Akin. Daranas kayo ng paghihirap dito sa mundo pero magpakatatag kayo dahil nagtagumpay na Ako laban sa kapangyarihan ng mundo” ( Juan 16:33 ). At isinasaad sa Isaias 9:6, “Ipapanganak ang isang batang lalaki na maghahari sa amin. Tatawagin Siyang “Kahanga- hangang Tagapayo, Makapangyarihang Dios, Walang Hanggang Ama, at Prinsipe ng Kapayapaan.” Si Jesus ay namuhay sa pakikipaglaban sa pisikal at espirituwal na digmaan sa buong buhay Niya. Siya ay pumarito sa daigdig nang kusang loob, na may kaalaman na ang Kanyang buhay ay magkakaroon ng alitan, kabiguan, at pagkakanulo. Siya ay hindi umasa sa isang buhay na walang alitan o sigalot, ang Kanyang kapayapaan ay nakasalalay sa Kanyang Ama, hindi sa kawalan ng kaguluhan.

At ngayon ay nakita natin ang buong paglilingkod ni Jesus na puno ng alitan at pagkakanulo, mula simula hanggang wakas. Ang pinakamataas na pagsubok kay Jesus ay nangyari sa Hardin ng Gethsemane, nang Siya ay ipinagkanulo ni Judas Iscareote, na tinawag na isang sugo at isa sa mga makalapit Niyang kasama. Laban sa Kanyang kalikasan ng pagiging tao, tayo ay pinagkalooban ni Jesus ng halimbawa ng dalisay na kapayapaan sa malagim na gabing iyon. Hindi Siya tumakas. Hindi Siya nagalit. Hindi Siya nagpakita ng kapaitan. Siya ay nanangan sa kapayapaan na lagpas sa pang-unawa. Siya ay nagtiwala ng lubos sa balak ng Dios higit sa pagkatakot sa tao, higit sa pagkatakot sa pagkawasak ng puso, higit sa pagkatakot sa alitan, at higit sa pagkatakot sa kamatayan.

Ang kapayapaan ni Jesus ay hindi marupok na damdamin na nababasag sa panahon ng panganib. Kung tayo ay nasasaktan,kung tayo ay tinatanggihan, kung ang ating malapit na pamilya at mga kaibigan ay tumalikod sa atin, nagmalupit sa atin, o nilibak tayo, si Jesus ay naroon. Isang tunay na kaibigan si Jesus, Siya ang ating bato, ang tunay na halimbawa kung tayo ay nag-iisa, kung tayo ay iniwan, kung kaharap natin ang hindi pagkakasundo at karamutan, at kung kaharap natin ang pansariling pagkakanulo at pagtatalo. Sa Kanya tayo makatatagpo ng kapayapaan - hindi sa pagbabago ng mga nangyayari sa atin; kundi sa paghahanap ng kapayapaan sa pamamagitan ng paglapit sa İSA na nagbigay ng halimbawa sa atin at nagtagumpay laban sa mundo.