நீங்கள் ஏன் பயப்படுகிறீர்கள்?

ஜீன் கல்ப்

மத்திய புளோரிடாவில் வாழ்நாள் முழுவதும் வசித்தவன் என்ற முறையில், எனக்குப் புயல்கள் நன்கு பரிச்சயமானவை!

ஜூன் முதல் நவம்பர் வரை வெப்பமண்டலப் புயல்களும் சூறாவளிகளும் இங்கு இயல்பானவை. அதிர்ஷ்டவசமாக, இந்த நிகழ்வுகள் வருவதற்கு வெகு முன்னரே அவை கண்காணிக்கப்படுவதால், அவற்றுக்குத் தயாராவதற்கு எங்களுக்கு எப்போதும் பல நாட்கள் அவகாசம் கிடைக்கும். மத்தேயு 8-ஆம் அதிகாரத்தில் நாம் வாசிக்கும் புயல் மிகவும் வித்தியாசமானது. இயேசுவுடன் படகில் இருந்த சீடர்களுக்கு அப்படி ஒரு முன்னறிவிப்பு கிடைக்கும் வாய்ப்பு இருக்கவில்லை. அவர்கள் அனுபவமிக்க மீனவர்கள்; சந்தேகமின்றி இதற்கு முன்பும் புயல்களைச் சமாளித்திருப்பார்கள். ஆனால், இந்தப் புயல் எந்தவித முன்னறிவிப்பும் இன்றி மிகவும் வலுவாக வந்தது!

 அவர் படவில் ஏறினபோது அவருடைய சீஷர்கள் அவருக்குப்பின் சென்று ஏறினார்கள்.

 அப்பொழுது படவு அலைகளினால் மூடப்படத்தக்கதாய் கடலில் பெருங்காற்று உண்டாயிற்று. அவரோ நித்திரையாயிருந்தார்.

 அப்பொழுது அவருடைய சீஷர்கள் வந்து, அவரை எழுப்பி: ஆண்டவரை! எங்களை இரட்சியும், மடிந்துபோகிறோம் என்றார்கள்.

 அதற்கு அவர்: அற்பவிசுவாசிகளே! ஏன் பயப்படுகிறீர்கள் என்று சொல்லி: எழுந்து, காற்றையும் கடலையும் அதட்டினார். உடனே, மிகுந்த அமைதல் உண்டாயிற்று.  

அந்த மனுஷர்கள் ஆச்சரியப்பட்டு: இவர் எப்படிப்பட்டவரோ, காற்றும் கடலும் இவருக்குக் கீழ்படிகிறதே என்றார்கள். 

(மத்தேயு 8:23-27)

பல ஆண்டுகளாக இந்த நிகழ்வை நான் வாசிக்கும்போது, ​​இங்குள்ள சீஷர்கள் மீது எனக்குப் பரிவு ஏற்பட்டிருக்கிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அது ஒரு பயங்கரப் புயல், அதுவும் திடீரென்று நிகழ்ந்தது! பயத்தில் இயேசுவை நோக்கிக் கூப்பிடுவது நியாயமானதாகவே தோன்றுகிறது. தீங்கு நேரிடும் என அச்சுறுத்தப்படும்போது பயம் கொள்வது ஒரு இயல்பான எதிர்வினையாகும். அப்படியென்றால், அவர்களுடைய பயம் நியாயமானதாகத்தானே இருந்தது? ஆனால், அவர்கள் படகில் ஏறுவதற்குச் சற்று முன்பு கண்டதை நினைத்துப் பார்க்கிறேன் - ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிகழ்ந்த அற்புதமான குணப்படுத்தும் அற்புதங்கள்! தொலைதூரத்தில் இருக்கும் தன் வேலைக்காரனை இயேசுவால் குணப்படுத்த முடியும் என்று நம்பிய நூற்றுக்கு அதிபதியின் விசுவாசத்தை இயேசு பாராட்டியதைக் கேட்டபோது... அவர் அற்புதம் செய்தார்! 

ஆகவே இயேசு, 'நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு பயப்படுகிறீர்கள்?' என்று கேட்டார். கொந்தளிக்கும் புயலுக்கு நடுவே அவர் உறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அவருடைய சமாதானத்தையும் அவர்கள் கண்டார்கள். அவர்களுடைய உயிர்களுக்கு அச்சுறுத்தல் இருந்தபோது, ​​அவரால் எப்படி அவ்வளவு அமைதியாக இருக்க முடிந்தது? கிறிஸ்து உணர்ந்த அந்த சமாதானம், தம் பிதாவின் சித்தத்திற்கு அவர் முழுமையாகத் தம்மை ஒப்புக்கொடுத்ததினால் மட்டுமே வரக்கூடியதாக இருந்தது. தம்முடைய வேலை இன்னும் நிறைவடையவில்லை என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். அவர்களும் அதை அறிந்திருக்கவில்லையா? ஆகவே அவர் அவர்களிடம், "நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு பயப்படுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்.

மேலும், கிறிஸ்து தமது மலைப் பிரசங்கத்தில் (மத்தேயு 5-7) தம்மைப் பின்பற்றுகிறவர்களுக்குக் கொடுத்த நித்திய வாக்குறுதிகளை நான் நினைவுகூர்கிறேன். அவர் தமது சிந்தனைகளை இவ்வாறு முடித்தார்: "... நான் சொல்லிய இந்த  வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அவைகளின்படி செய்கிறவன் எவனோ, அவன் கன்மலையின் மேல் தன் வீட்டை கட்டின புத்தியுள்ள மனுஷனுக்கு ஒப்பிடுவேன்.  பெருமழை சொரிந்து, பெருவெள்ளம் வந்து, காற்று அடித்து, அந்த வீட்டின் மேல் மோதியும், அது விழவில்லை: ஏனென்றால், அது கன்மலையின் மேல் அஸ்திபாரம் போடப்பட்டிருந்தது." எனவே இயேசு, "நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு பயப்படுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார். சில சமயங்களில் நானும் அதே கேள்வியை எனக்குள் கேட்டுக்கொள்வேன்.

அவருடைய வல்லமையை நானும் என்னைச் சுற்றிலும் கண்டிருக்கிறேன் - இயற்கையில், மாற்றப்பட்ட இருதயங்களில், பதிலளிக்கப்பட்ட ஜெபங்களின் மூலம்... நான் அவர்மீது கவனம் செலுத்தும் போது அவருடைய சமாதானத்தை உணர்ந்திருக்கிறேன் (போதுமான அளவு அடிக்கடி இல்லை என்றாலும்!). அப்போதுதான், வெளியில் வருத்தமளிக்கும் சூழ்நிலைகள் ஏற்பட்டாலும், என்னால் உள்ளுக்குள் அமைதியை அனுபவிக்க முடிகிறது. மேலும், இடியுடன் கூடிய மழைக்குப் பிறகு தோன்றும் வானவில் போல, மன்னிப்பு மற்றும் அவரில் ஒரு நிறைவான வாழ்வுக்கான வாக்குறுதி என அவருடைய வாக்குறுதிகள் மீண்டும் மீண்டும் நிறைவேற்றப்படுவதை நான் கண்டிருக்கிறேன். உடல் ரீதியான, உணர்ச்சி ரீதியான, நிதி ரீதியான அல்லது உலக நிகழ்வுகள் என எதுவாக இருந்தாலும், கடினமான காரியங்கள் வரும்போதும், நமது அஸ்திபாரம் அவர்மீது கட்டப்பட்டிருந்தால், அவற்றை நாம் தாங்கிக்கொள்ள முடியும் என்று கிறிஸ்து வாக்குறுதி அளித்துள்ளார்.

அவருடைய வாக்குறுதிகளை நினைவுகூருவது, என் குழந்தைப் பருவத்தில் கேட்ட ஒரு பாடலை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது: கிறிஸ்துவின் வாக்குறுதிகளின் மீது நின்று, என் ராஜா, நித்திய யுகங்கள் தோறும் அவருடைய புகழ்ச்சி ஒலிக்கட்டும். உன்னதத்தில் மகிமை உண்டாகட்டும், நான் ஆர்ப்பரித்துப் பாடுவேன்.

சந்தேகம் மற்றும் பயம் எனும் சீற்றமூட்டும் புயல்கள் தாக்கும்போது, ​​தேவனுடைய ஜீவனுள்ள வார்த்தையின் மூலமாக, தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்களின்மேல் நின்று நான் ஜெயிப்பேன்.

என் அப்பா அந்தப் பாடலை வழிநடத்தி, "பிள்ளைகளே, நாம் வெறுமனே சபையில் அமர்ந்திருக்காமல், வாக்குத்தத்தங்களின் மீது நிற்கத் தொடங்க வேண்டும்" என்று கூறியது எனக்குத் தெளிவாக நினைவிருக்கிறது. நாம் வெறுமனே "சபையில் சும்மா அமர்ந்திருப்பவர்களாக" இருப்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்றுதான் அவர் குறிப்பிட்டார் என நான் நினைக்கிறேன்! அதற்குப் பதிலாக, நாம் எழுந்து நின்று, செயலில் இறங்கி, நமக்கு அளிக்கப்பட்ட ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்களில் நம்பிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும்! "ஏனெனில்

தேவன் நமக்குக் பயமுள்ள ஆவியை கொடாமல், பலமும் அன்பும் தெளிந்த புத்தியுள்ள ஆவியையே கொடுத்திருக்கிறார்"  2தீமோத்தேயு 1:7

எப்படிப்பட்ட புயல் நம் வாழ்க்கையில் வந்தாலும், நாம் விசுவாசத்தோடு தைரியமாய் அதை எதிர்கொள்ள வேண்டும். நம்முடைய சூழ்நிலைகள் மாறாமல் இருக்கலாம். விசுவாசத்தோடு இருப்போமேயானால் நம்மால் ஜெயம்கொள்ள முடியும். தேவன் நமக்கு கொடுத்திருக்கிற வல்லமையும்,சமாதானமும் அவருடைய வாக்குத்தத்தங்களும் நமக்கு தைரியத்தை கொடுக்கும். ஆகவே நீங்கள் ஏன் பயப்படுகிறீர்கள்? அவருடைய பெலத்தால் நாம் வெற்றி கொள்வோம்.